عسل عمه

بهانه
از باغ میبرند چراغانیات کنند/تا کاج جشنهای زمستانیات کنند
پوشاندهاند «صبح» تو را «ابرهای تار»/تنها به این بهانه که بارانیات کنند
یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند/این بار میبرند که زندانیات کنند/
ای گل گمان مکن به شب جشن میروی/شاید به خاک مردهای ارزانیات کنند
یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست/از نقطهای بترس که شیطانیات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست/گاهی بهانهای است که قربانیات کنند