عاقیبت به خیری

دیشب شب قدر بود شب نوزدهم ...

چون شبا من زود میخوابم هنوز 11 نشده خوابم گرفته بود. و معمولا این شبا ، نمیدونم چه مرضیه که آدم زودتر از معمول هم خوابش میگیره...

مجید ساعت 10.5 اومد پایین تا مثه هر سال احیا بیگیریم 3 تایی. با اینکه نسترن امسال 2 تا روزه گرفت اما باز هم برای مراسم پایین نیومد. یادم میاد که سال اول چقد من و مامان تعجب کرده بودیم که طرف حتی حاضر نیس دعا بخونه و فلان ...

راستش اونقد پر انرژی دعا نکردم . اما درهای امید رو برای خودم باز گذاشتم و دعا کردم . تفاوت ماه رمضون امسال با سال های قبل اینه که بشدت به یاد بقیه ام...

دیشب هم برای خیلی ها دعا کردم . برای خیلی های مثه خودم .

برای دختر خانوم حسین پور ( همسایمون ) .

برای مژگان و عاطفه ( دوستام ) ،

برای خانوم مدنی ، برای مجید معدن.. ،

برای آرش ( ر ش) ، برای پری ، پارسا اسبقی ، وحید اینجا و عباس اونجا ، (دوستای وبلاگیم ) .

برای عمه شهین

...

و

برای خودم دعا کردم .

دعا کردم که خوشبخت باشن و....

علاوه بر دعاهای معمولم ،

دعا برای اشخاص بالا ، گویا پررنگ تر بوده ...

خدایا ؟؟

کاش تقدیرم قشنگ رقم بخوره . کاش عاقبت به خیر بشم .

کاش سلامتی ، شادی موفقیت و عشق و آرامش تو تقدیرم نوشته بشه.