شب چله 1394

غریب و عاشق و بیدل فقیرو سرگردان کشیده محنت ایام و دردهای فراق

اگر بدست من افتد فراق را بکشم بآب دیده دهم باز خونبهای فراق

کجا روم؟کجا کنم؟ حال دل کرا گویم؟ که داد من بستاند ، دهد جزای فراق

زدرد،هجرد فراقم دمی خلاصی نیست خدای را بستان داد وده سزای فراق

فراق را بفراق تو مبتلا سازم چنانکه خون بچکانم ز دیده های فراق

من از کجاوفراق ازکجاو غم از کجا مگر که زاد مرا ما دراز برای فراق

بداغ شق توحافظ چو بلبل سحری زند بروز دشبان خون فشای نوای فراق

«حافظ »

حرفی نیست برای گفتن. ..