من و خواجه حافظ شیراز

اینکه یه پسری یه دختری رو دوس داشته باشه و بعدش دختره و خونوادش آخرین نفری باشن که بدونن حس خوبی نیست.

اینکه آدم و عالم بدونن و اقوام دووور و فلان ...
بعدش یکی به گوش تو برسونه ...

اون روز جلوی مامان گفت یکی هست که خیلی دوست داره و میخوادت .

گفتم : منو؟

گفت : اره. عمران خونده و پدرش کارمند دانشگاه ازاده و...

مامان گغت : کیه؟

اسمش رو بلد نبود. فقط بلد بود ادرس بده...

خودم شناحتم کیه. گفتم : راااامین؟؟؟

گفت من نمیشناسمش. فقط شنیدم از همه . مامانش اینار و میشناسم...

گفتم : اره . رامینه.

بچه خیلی خوبیه. اما هر خوبی که دلیل به ازدواج و مناسب بودن برای ازدواج نیست.

نمیگم بده . بچه خوبیه. اما مناسب من نیست.

فک کن . طرف حتی پسره رو نمیشناسه. اما این خبر رو داره. که مامان پسره مثلا رفته خونه دخترخاله بزرگه مامان که پیغام برسوونه به ما .

بعدش اونم میدونست که من قبول نمیکنم این دست اون دست کرده و همین جور تو همه فامیل مطرج شده تا رسیده به جوونترین دحتر خاله مامان که 40 سالشه. اونم شجججاع و بتمن. گفته : این بار که ببینمشون حتما بهشون میگم...

خیلی مسخره اس واقعا.